Okres PRL

Plac Defilad staje się areną wielkich zgromadzeń publicznych odbywających się przy okazji kolejny rocznic i świąt Polski Ludowej.

Ruiny przedwojennych kamienic zastępuje modernistyczna zabudowa Ściany Wschodniej. Po stronie północnej i zachodniej powstają nowe osiedla robotnicze. O dawnym zatraconym charakterze miasta przypominają jedynie przedwojenne kamienice po południowej stronie alej Jerozolimskich.

W latach 70-tych powstaje koncepcja Zachodniego Rejonu Centrum Warszawy - nowego założenia urbanistycznego którego charakter zabudowy stanie się konkurencją pod względem wysokości dla Pałacu, konkurencją która ma za zadanie zminimalizować dominację Pałacu Kultury i Nauki nad miastem.

Integralną częścią Centrum Zachodniego staje się Dworzec Centralny, najnowocześniejszy dworzec w ówczesnej Europie. Kryzys w latach 80-tych skutecznie hamuje, a nawet przerywa rozpoczętą realizację budowy Centrum Zachodniego.

Dworzec Centralny, śródmiejski dworzec kolei podmiejskiej wraz z gęstą siecią linii tramwajowych i autobusowych wokół Placu Defilad stwarza z tego rejonu największy węzeł przesiadkowy w mieście, węzeł przez który codziennie przewija się kilkaset tysięcy ludzi. Pałac Kultury zyskuje na znaczeniu, staje się znienawidzonym, ale jednoczenie najbardziej rozpoznawalnym nowym symbolem Warszawy.