Manhattan

Istnienie ściany wieżowców po zachodniej stronie E.P, a po wschodniej - PKiNu, wciąż dominującego nad panoramą centrum i całej Warszawy, skutkuje naturalną wręcz potrzebą uzupełnienia przestrzeni dzielącej dwa brzegi EMilii i scalenia istniejących wysokościowców w jendo, wysokie warszawskie city, z ulicą Emilii Plater jako jego reprezentacyjną aleją.

FRW proponuje umiejscowienie wzdłuż zachodniej strony PKiNU dwóch wyższych od PkiNu wieżowców oraz trzeciego, dużo niższego, zarazem wieńczącego pasaż Chmielnej. Za takim rozwiązaniem przemawia chęć obalenia dominacji wysokościowej i krajobrazowej PkiNu, wkomponowanie go w istniejącą zabudowę wysokościową, podkreślenie unikalnego charakteru Emilii Plater, jako alei wśród wież, scalenie wysokościowego centrum i wreszcie - stworzenie swoistej Ściany Zachodniej, jako nawiązania i zarazem przeciwwagi dla punktowców Ściany Wschodniej.

Wkomponowując PKiN w przestrzeń dwóch innych, wyższych wież, uzyskamy zupełnie nowy wyróżniający się w Europie skyline. Powstała w ten sposób Ściana Zachodnia nie tylko nie zakłóci stosunkowo harmonijnej, niskiej warszawskiej tkanki miejskiej, a też monumentalnie zwieńczy przestrzeń Placu Defilad.